Alweer een geslaagde donderdagavond

Tekst Erik

Nee, ik zou het voor geen geld ter wereld willen missen! Nu, ja, dat is natuurlijk veel gezegd maar het is een moment in mijn leven dat mij een goed gevoel geeft. Het is duidelijk een nieuwsoortig gevoel, dat wel. Moet het echt méér zijn? Het antwoord is nee. Ik heb het over mijn donderdagavondse heel korte wandeling in de Brugse Puurte. Het is zo rond twintig uur dat ik de Notelaarstraat verlaat en hoewel het niet altijd een perfect uitgaansweertje is, is er altijd een paraplu beschikbaar. Voordat ik de woning verlaat roept Lisette nog: ‘Erik, ben jij de huissleutel niet vergeten?’ Heel belangrijk, want het gebeurde ooit… bijna overnachten aan de voordeur! Homeless aan je eigen huis, zo zou ik het kunnen verwoorden. Nablijven na de film? Je weet nooit dat je nog wil nagenieten met een Duvel of zo. Maar goed, ik ben onderweg. Zonder enige twijfel is het rustig in onze buurt. Nie neute, nie pleuje… je kent dat wel. Je komt niet echt veel volk tegen onderweg naar de Meibloemstraat. Voor mij blijft ‘De Koer’ nog altijd de voormalige site van de ‘sossen’. Een site waar ik sinds enkele maanden weer kennis mee heb gemaakt. Is het de plaats zelf of zijn het de mensen, je weet nooit wat je aandacht precies krijgt. Maar op donderdag breng ik steevast een bezoek aan Ciné Rio, een kleine cultuurtempel voor echte cinefielen. Dat zijn van die gasten die van een film ietsje meer verwachten! Zoals Wouter het reeds liet horen: ‘Het moeten niet altijd klassiekers zijn om toch te bekoren.’ Zelf hou ik van even lachen met ongelooflijk domme situaties die men op de pellicule heeft vastgelegd. En ik blijf erbij: het is de ontspanning die ook meespeelt in mijn wekelijks bezoekjes aan Ciné Rio. Wanneer ik Ciné Rio of zijn cafetaria binnenstap zie ik reeds een ‘big smile’ op Wouters gezicht verschijnen. Ik hoor hem in zichzelf mompelen ‘ daar heb je onze vaste bezoeker’. Zelf heb ik geen openbaar vervoer nodig om de weinige stappen richting Meibloemstraat af te leggen. Die weinige stappen zijn echter niet voldoende voor mijn persoonlijke fysieke conditie, dat niet. De cafetaria geeft toegang tot de cinema die zich op het balkon bevindt. De kassa wordt bediend door vrijwilligers die ordinaire ticketjes afstempelen met ‘Ciné Rio’. Voor vier Euro ben je eigenaar van zo een heel goedkoop ticketje van drie centimeter op drie. Vandaag is er een keuze uit de Dekalog-reeks van Kieslowski. Er zijn drie één uur durende verfilmingen voorzien van deze versie van de tien geboden. Vorige week was het Umberto D, die toont hoe werkelijke armoede er echt uitziet… De deuren gaan open als het Rio belieft en dat is niet altijd op de gestelde tijd want er is altijd wel enige tijd nodig om de apparatuur af te stellen en te bedienen. Wanneer de dubbeldeuren dan wijd open gaan wordt het balkon in een handomdraai gevuld met een beduidend heel jeugdig publiek, dat zich met hun drankje installeert in de niet al te luxueuze fauteuils. Ik zoek een hoekzitje opdat ik mijn lange benen wat kan uitstrekken. Het publiek wordt alvast vergast op een inleiding over de film van de avond, en er wordt een ‘goede filmavond’ gewenst voordat de lichten uitgaan en de projector begint te ratelen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: