Pictogrammen tegen sluikstorten

KOKERPARK
TEKST & BEELD HAFSA BAZIOUI
In de Brugse Poort zijn verschillende parken gelegen, in het Kokerpark startte Nayibe Gonzalez Ayala samen met enkele buurtbewoners een project om sluikstorten tegen te gaan en ontmoetingen te bevorderen.

Een paar jaar geleden ontdekte ik het kokerpark in de Brugse Poort. Het fascineerde mij dat hier zoveel verschillende mensen samenwonen in de wijk en wou het gevoel van ‘samenhorigheid’ doortrekken naar de open ruimtes in de wijk, zoals in het kokerpark.
Ik was toen ook verwonderd dat er vaak zo negatief werd bericht over de Brugse Poort.
Ik ben niet iemand die bij de pakken blijft zitten, en steek zelf graag de handen uit de mouwen.
Ik had een idee om van het kokerpark een echte ontmoetingsplaats te maken zodat elke Gentenaar zich bewust wordt van de voordelen van common ruimtes.

Nayibe “In een park is jouw levensstandaard niet van tel, iedereen heeft recht om er te zitten, te spelen en te genieten. En het maakt niet uit of je een rijk belegd broodje eet of een boterham met choco. Iedereen heeft dezelfde rechten in een park, dat vind ik belangrijk om te benadrukken, en ook dat we nadien onze afval in de vuilnisbak gooien (lacht).”

Nayibe gebruikt pictogrammen in het kokerpark om buurtbewoners te informeren over het belang van afvalopruiming.

Gemeenschappelijke ruimtes in de stad zijn er voor iedereen, zonder uitsluitsel.
Nayibe “Het park was vroeger gekend om problemen zoals sluikstorten, ik begreep niet dat dit zomaar werd aanvaard en niemand er iets wilde aan doen om dit op te lossen. Ik kom uit Colombia, ik ben opgegroeid met het idee dat we zorg moeten dragen voor openbare ruimtes en parken, en dit wil ik hier ook verwezenlijken. Vandaar mijn drijfveer om het park ‘te openen’ voor iedereen, en het was voor mij ook de ideale gelegenheid om buurtbewoners te leren kennen.

Ik werd snel opgemerkt door de dagelijkse bezoekers van het park en kreeg de vraag of ik bij de Stad Gent werkte of bij IVAGO omdat ik steeds in de weer was met het opruimen van sluikstort en afval. Ik moest hierom lachen, ik ben gewoon een individu, een Gentenaar.
Ik bouwde het vertrouwen op met de buurtbewoners, door te praten over alledaagse dingen. Van hieruit groeide mijn bekendheid in het park en mijn ambities om het kokerpark proper en gemeenschappelijk te maken. Ik stelde hen regelmatig voor om mee te helpen als ze er zin in hadden. Hun enthousiasme groeide snel.

Ik verzamel o.a. plastic flessen om mooie dingen, zoals plantenbakjes, mee te maken. Dat mijn buren zien dat hieruit iets groeit als bieslook, munt en selderij zorgt voor fierheid en verbondenheid in het park. We hebben wel liever dat deze planten hier blijven staan, ze zijn van iedereen, zo blijven we het collectieve benadrukken. Ik vind dat dit gevoel vermindert als iedereen iets meeneemt naar huis. Ik leg dan altijd uit dat planten meenemen naar huis een goed gevoel kan geven, maar ze laten groeien en bloeien in onze open ruimte nog veel krachtiger is voor ons allemaal en de hele wijk.

Ik vind het ook belangrijk om aan de buurtbewoners mee te geven hoe vervuilend deze plastic flessen zijn, dat het langer dan 500 jaar duurt om deze af te breken. Dit is de keerzijde van bepaalde materialen, die niet zo onschuldig zijn voor onze planeet. Het is belangrijk om tijd te nemen en stap voor stap mensen bewust te maken over de impact van afval op de planeet en ecologie. Mensen verwijten omdat ze bepaalde zaken wel of niet ondernemen, is niet mijn stijl, ik geloof in de kracht van mensen versterken door hun blik te verruimen.

Deze gemeenschappelijke ruimte, de open common, is van ons allemaal!
Het grappige vond ik dat sommigen kinderen mij gingen associëren met dit park. Toen er bijvoorbeeld een plantje verdween, kwamen zij mij spontaan vertellen dat er een plantje werd gestolen uit ‘mijn park’. Hierom moest ik hard lachen, dit is helemaal niet mijn park. Deze gemeenschappelijke ruimte, open common, is van ons allemaal!

Barbecues en de Gentsche Gruute Kuis
Vorig jaar had ik het idee om een barbecue te organiseren in het kokerpark, ik ging dan, samen met mijn vriendin en enkele buren, deur aan deur om alle buurtbewoners uit te nodigen. Ik ontmoette heel wat mensen, en hoorde zoveel verschillende levensverhalen.
Er kwamen mensen van overal langs voor de barbecue, zelfs uit andere steden; het was een echt succes! Er kwamen ook buurtbewoners langs die voorheen nog nooit in het kokerpark waren geweest, ik vind het mooi dat we hen nu wel bereiken.
Op zondag 25 maart 2018 doen we ook mee met de ‘Gentsche Gruute kuis’, en de barbecue gaat door op zaterdag 1 september 2018.

Ik vind het belangrijk om mensen het vertrouwen te geven en te benadrukken dat zij een bijdrage kunnen leveren, los van hun financiële draagkracht, etnische achtergrond, ambities en talenten.

Ik ken mensen van over de hele wereld, met heel uiteenlopende talenten. Maar uiteindelijk zijn wij allemaal gelijkwaardig, we moeten meer vertrekken vanuit die gemeenschappelijkheid, we willen allemaal een proper park en daar gaan we voor! Dat ik hierdoor zoveel mensen heb ontmoet vind ik een grote meerwaarde, hoe verschillend we ook zijn, we hebben elk ons levensverhaal.

Universele taal
Nayibe Een tijd geleden ontmoette ik een buurtbewoonster, we spraken geen gemeenschappelijke taal maar toch begrepen we elkaar. Nadat ze terugkwam van haar vakantie in Turkije, vertelde ze mij in het Kokerpark dat haar krukken stuk waren. Ze was op zoek naar een rollator zodat ze zelfstandig haar boodschappen kon blijven doen. Ik begon direct te zoeken op verschillende tweedehandssites. Na een lange zoektocht kon ik er eentje op de kop tikken voor twintig euro, ik ben hem onmiddellijk gaan halen bij iemand die in de Muide woont. Gek was dat ik helemaal niet wist waar de dame die een rollator zocht woonde, zelf haar naam kende ik niet. Ik ontmoette haar altijd in het Kokerpark maar wou haar zo snel mogelijk vinden om haar dit goed nieuws te vertellen en de rollator te overhandigen.

Ik begon dan aan een zoektocht in de Brugse Poort. Toeval of niet, plots belandde ik aan een deur en zag ik een affiche van ons parkproject aan het raam hangen. Toen ik aanbelde, hoorde ik iemand langzaam door de gang naar me toe stappen; ik wist dat zij het was want ik herkende haar stappen. Ze deed de deur open, en ik toen ik haar vertelde dat ik iets voor haar had gevonden, spraken haar ogen boekdelen, ze straalde helemaal!

Ik vind het vanzelfsprekend dat ik dit voor haar deed. Samenleven met mensen is niet enkel samen de buurt maken, maar ook nabij zijn en elkaar helpen. Op allerlei mogelijke manieren, door elkaar te begroeten of ondersteuning te bieden als iemand hulp nodig heeft. Werken aan verbondenheid is ook een manier om de eenzaamheid tegen te gaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: